oğullar ve rencide ruhlar - alper canıgüz
14:36

oğullar ve rencide ruhlar - alper canıgüz


bazen de saygıdeğer abilerim , ablalarım , dünyası yerle bir olur insanın. hayat , fazla kafa yormadan idare etmeyi sağlayan bütün anlamlarını yitiriverir. en akıllıca saydığınız fikirlerinizin saçmalığını , en içten duygularınızın yapmacıklığını kavrarsınız. aslında hiçbir konuda fikriniz bulunmadığını , aslında hiçkimseye karşı birşey hissetmediğinizi ve tüm evrenin de size karşı aynı gaddarca kayıtsızlık içinde olduğunu. hep gözünüzün önünde durduğu hâlde o güne dek her nasılsa yok saymayı başardığınız bu gerçeği fark ettiğiniz anda ilahi işleyişi de çözmek üzeresiniz demektir.
tanrı , içindeki tahammülfersa boşluğu doldurmak için evreni yaratır. evrenin içine gezegenleri , gezegenlerin içine dünyayı , dünyanın içine hayatı , hayatın içine insanı yerleştirir. ve onun içine koyacak bir şey bulamaz. işte insan denen tuhaf hayvanın , varlıkların en yücesi ve anlamsızı kılınışının hikâyesi. evrenin orasını burasını felsefeyle , sanatla , aşkla , hatta ironik bir biçimde tanrı'yla bezerken , ortak anlamsızların en küçüğünün elbette bir gerçeği unutmaması gerekmektedir : hakikatte bütün kitaplar sayfaları doldurmak için yazılır.
sevdiğiniz birinin ölümü , örneğin , yüzleşmenizi sağlayabilir kendinize söylediğiniz yalanlarla. ya da ananızdan yediğiniz okkalı bir dayak. üstelik siz , ananızın canınıza okumak için haklı duygusal gerekçeleri bulunduğuna inanmaya hazırken , içinizi parçalayan onun gözü dönmüşlüğü değil , beyninizi zedelememek için sopayı sadece kollarınıza ve bacaklarınıza indrecek kadar düşünceli davranması olabilir. nihayet onun elinden kurtulup kendinizi odanıza attığınızda dans eden tozlar dört bir yana dağılır. onların huzurunu kaçırmak sizi öyle üzer ki , içiniz feci bi dışlanmışlık duygusuyla dolar. birden gözlerinize yaşlar hücum eder. bu küçük sevimli yaratıkların sizden korkmasını hazmedemezsiniz. iki saatlik dayak seansına gık demeden katlanan siz , yere kapanıp zırıl zırıl ağlamaya başlarsınız. sonra bir toz tanesi gelip parmağınızın üzerine konuverir. usulca oynatırsınız parmağınızı. hâlâ oradadır. derken diğerleri ona katılırlar. yerde yatarken üzerinize toz tanecikleri yağar. sırt çevirdiğiniz hayat o noktada sizi kucaklarken hıçkırıklarınız fraktal bir dans müziğine dönüşür.
bir gün toz zerrecikleri sizi bağrına basarsa , bilin ki ya nirvanaya ulaştınız ya da çıldırdınız. hangisi olduğuna siz karar vereceksiniz.