nazım olabilmek. / yaşamaya dair..
14:52

nazım olabilmek. / yaşamaya dair..



bazen öylesine sıkılıyorum hayattan...yıllarca ölümden korkan insanların, "amaaaan ölsem de kurtulsam" cesaretini nasıl ve nereden aldıklarını anlarcasına...bir rahatlama, bir huzur giysisi geçirebiliyor insan kimi zaman çekinerek, kimi zaman korku dolu tasavvur ettiği ölüme; yaşamaktansa..

sonra bir de nazım'a bakıyorum..bir benim halime, bir de onunkine..
çok bencil, bir o kadar burnu büyük, ve pek de küstahça geliyor tavrım..

zira "o içeri düştüğünden beri güneşin etrafında 10 kere dönmüştü dünya ve hane halkı bilmediği bir sokakta, görmediği bir evde oturuyordu" mesela...*. 
halbuki benim sevdiklerim hep etrafımda..bahsedilebilecek tek şey hiç görmediğim, tanımadığım bir kadını sevmem sadece yıllardır...
o ise "duvarın arkasındaki" dışarıyla ile yaşamaya çalışıyorsa hala - kavgası ve rüzgarıyla , bana ne oluyor ki acaba ??

veya benimkiyle kıyas kabul etmeyecek ağır sıklet "acı hayat" kalibrasyonu ile belki de milyonlarca sene sonra yok olacak dünyanın, yani "evinin" acısını çekebiliyorsa şimdiden, bunun mahzunluğunu duyabiliyorsa ve "öylesine sevebiliyorsa bu dünyayı" , bana ne oluyor ki ???

yaşamayı ciddiye alamıyor muyum, neyim ? 
insan büyüyünce hayalleri küçülüyor gerçekten ve batıyor hayallerin kırıkları sağına, soluna ve hatta kıçına..
belki de ondan bu bezginlik, bıkkınlık..

kronik kıymet bilmezlik hastalığı da var tabi serde..nazım olabilmek gerekiyor bazı şeylerin farkındalığı için..

"yaşadım" diyebilmek için..

okuyorum bir kez daha..ve dinliyorum genco'nun* sesinden..

ve anlıyorum ki gayrısı, mesela benim hayata dair bezginliğim, yıllardır tanımadığım bir kadını sevmem; lâf-ü güzaf.